Hans en Marleen, 29 november 2009
Nederland , Kampen 11°

Slagroom op de taart

De cirkel mag dan wel rond zijn (van Lieke naar Lieke), voor ons hoort de reis naar huis er uiteraard ook nog bij. Om ook voor onszelf de verslaglegging helemaal rond te maken, volgt hier nog een ‘toegift’.

De laatste avond met Lieke zouden we uit eten, maar na een rondje dorp en overleggen wát we dan zouden eten kwamen we uiteindelijk met overheerlijke pizza’s terug bij de camper. Lieke’s keus, waar wij het overigens helemaal mee eens waren. Het was erg druk in het centrum en de eetgelegenheden zaten dan ook bomvol. Bovendien was het erg warm binnen. Buiten eten doen ze hier eigenlijk alleen maar bij de ‘take aways’. Wij hebben heerlijk gegeten en het was zeker zo gezellig in de camper als in zo’n benauwde eetgelegenheid.

Vrijdagmorgen was het dan tijd om de boel bij elkaar te zoeken en de camper enigszins proper te maken, zodat we deze een beetje fatsoenlijk in konden leveren. Wat kan een mens in korte tijd veel spullen verzamelen. Veel info over steden en dorpen en veel aankopen en veel eten etc. Van de info hebben we een selectie gemaakt wat wel/niet bewaard moest blijven. Het eten en andere spullen gingen in tassen naar Lieke en kleding, presentjes en andere spullen werden ingepakt. We vrezen het ergste daar waar het het totale gewicht van alles betreft. Dit redden we niet met 2x 20 kg. Van Lieke hebben we nog een jas en schoenen met hakken meegekregen voor thuis (want die draagt ze hier toch niet) en ook nog een stapel boeken. Dat scheelt haar straks weer in de verzendkosten, want ze kan en wil niet alles meenemen op trektocht, dus de rest gaat per post naar huis. Al met al toch wel wat meer spullen dan op de heenweg. We zien wel .
We rijden nog een keer naar Arts

Factory om Lieke alle ‘left overs’ te brengen en natuurlijk innig afscheid van haar te nemen en van iedereen de groeten over te brengen. Het afscheid is makkelijker dan in augustus, omdat we nu weten hoe ze erbij zit en we het gevoel hebben dat ze het wel redt. Maar goed, het blijft een afscheid voor 2 maanden, waaronder de feestdagen, dus………….

De reis naar Brisbane verloopt vlot en ondertussen bel ik nog even met het hotel of we de bagage kwijt kunnen voor het geval er nog geen kamer beschikbaar is. We hebben nl. ook nog een uur tijdsverschil (in Queensland is het vroeger), dus komen we al om half 1 aan. Er is een kamer, dus we stallen de bagage vast en brengen vervolgens de KEA camper terug. We melden netjes de schade aan de zonneluifel (gisteravond trok Hans de band waarmee je af-en oprollen stuk), maar ‘that things happen all the time’. Geen probleem blijkbaar. Gelukkig maar. Verder was alles prima in orde en door onze upgrade hoefden we ook onze extra kilometers niet te betalen. Dat is mooi meegenomen, want doordat we 4000 km hebben gereden scheelt ons dat toch mooi zo’n 600 dollar.

Terug in het hotel pakken we onze camera’s en lopen naar de bushalte voor de rit (van een half uur) naar de stad. De buschauffeur meldt ons vriendelijk waar we eruit moeten en ineens staan we in een bruisende stad. Wauw, wat een drukte en wat een bedrijvigheid. Enorm gezellig. Er is van alles gaande, want juist deze dag worden de lampjes in de enorme kerstboom op het plein aangestoken. De TV maakt daar opnames van, het is een hele happening. In het winkelcentrum (met hééééél veel winkels) wordt op diversen plaatsen muziek gemaakt. Bizar om, terwijl iedereen in t-shirtjes loopt, een band te horen zingen over een ‘white christmas’ en zo. Nou ja, ze zullen het daar wel gewend zijn, maar ik kan me goed voorstellen dat bij Lieke dat gevoel nog niet echt wil komen. Niks gezellig bij de kachel met de kaarsjes aan………….

We gaan eten bij de chinees. Wat we bestellen weten we niet en we wachten maar af. De ‘voorafjes’ en de soep worden tegelijk geserveerd en een bord hebben we niet, dus eten we maar samen van het bord in het midden (?). Terwijl we hier nog mee bezig zijn wordt er alweer iets anders neergezet, wat het is weten we niet, maar het smaakt wel. Aangezien we nog steeds geen bord hebben, en ook niet het idee krijgen dat ze dat nog komen brengen, vragen we maar even of we soms daarvoor de kleine kommetjes moeten gebruiken die op tafel staan. We krijgen een aarzelend ‘ja’. Het is ons niet duidelijk of het nu ook echt de bedoeling is of dat ze wellicht verbaasd zijn over onze vraag en daarom niet volmondig ‘ja’ zeggen. Maar eens even goed om ons heen gekeken en ja, inderdaad de chinezen doen het ook. Van een gezamenlijk bord in een klein kommetje. Je blijft scheppen, nou ja vooruit, we doen ‘gezellig’ mee . Vervolgens komen ze nog met een paar spannende gerechten waar we aarzelend van proeven en wisselend beoordelen. Het ijs is niet voor mij weggelegd, want ik moet nog een eind terug naar het hotel, maar voor Hans geldt dit uiteraard niet. Nou had ik niet verwacht dat ze ijs nog kunnen ‘verpesten’, maar volgens Hans waren ze daar wonderwel in geslaagd. Het ijs had geen smaak en ‘het korstje’ was niet echt fijn . Nou ja, dan laten we het toch gewoon staan. De Chinese thee laten we voor wat het is, want we moeten nog een bus halen (’s avonds rijdt deze maar 1x per uur) en we willen nog van die zakjes kopen om die kleine flesjes in te doen voor in het vliegtuig. Nou ja, dat was de bedoeling. We zijn van hot naar her gestuurd maar we hebben het gat in de markt gevonden hoor, nergens te koop dus. Nou ja, dan maar niet.Later blijkt dat ze op de luchthaven gratis verkrijgbaar zijn.
We zijn het erover eens dat deze middag en avond te vergelijken zijn met 'de slagroom op de taart'; een extraatje in een toch al geweldige vakantie !

Terug op onze hotelkamer hebben we ons toch wel wat zorgen gemaakt over de hoeveelheid bagage die we hebben. Maar goed, dat helpt natuurlijk niet want het moet allemaal mee. Dat wordt spannend.

Na een lekker nachtje slapen met de taxi (op kosten van KEA) naar de luchthaven. We waren er ruim op tijd, omdat we nog niet ingecheckt hadden en ja, of je nou in het hotel zit te wachten of daar, wat maakt het uit. We hebben eerst onze bagage gewogen. Oei, daar waren we al bang voor, te zwaar. Dus spullen uit de koffer gehaald en in de handbagage gestopt in de hoop dat ze die niet wegen. De koffers weer lekker ‘safe’ laten inpakken, zodat ze er onderweg geen narigheid in kunnen stoppen (bijv. in Singapore, bij het overbrengen van het ene naar het andere vliegtuig, je weet het niet….). Bij het inchecken blijkt dat we ongeveer op dezelfde plaatsen zitten als op de heenreis. Dat is niet verkeerd. Niks te klagen dus. Over de handbagage wordt niet gesproken. Pffff,...... daar komen we dus goed weg. Ik denk dat we bijna 20 kg aan handbagage hebben, dus ons hoor je niet klagen (1 tas woog al 10 kg en we hebben nog een rugtas vol en een schoudertas ‘tot de nok’) .

Na een poosje lezen en een bezoek aan de noodlebox (mens, wat is dat lekker eten ) lopen we naar de gate. Mooi op tijd gaan we aan boord van de SQ 236 en we vertrekken redelijk op tijd (iets later, de geplande vertrektijd was 14.45 uur, d.i. in NL 05.45). We vliegen nu boven Indonesië, dus we schieten al op. Over 2 .45 uur komen we aan in Singapore (volgens het vluchtschema op onze beeldschermen). Het is dan 20.30 Singapore tijd, 22.30 als we nog rekenen vanuit Brisbane en 13.30 uur als we naar de Nederlandse tijd toerekenen). Het wordt knap ingewikkeld.

In Singapore hebben we wat gegeten, wat gewinkeld en wat gerelaxt. Het is een schitterende luchthaven en, althans toen wij er waren, lekker rustig. Er stond een enorme kerstboom in de hal, gemaakt van enorme kerstballen. Heel apart en ja, je moet er maar op komen.

Met een klein half uur vertraging vertrekt de SQ 324 uit Singapore. We reizen met de nacht mee. We vertrekken midden in de nacht (23.50 volgens het schema, maar daar kwam dus een half uurtje bij) en we komen 06.25 aan. We vliegen dus zo’n 13 uur lang ‘met de nacht mee’. Nu zou je natuurlijk 13 uur kunnen gaan slapen, maar dat is teveel van het goeie. Het slapen lukt deze keer sowieso niet zo goed. Jammer, maar het is niet anders. We maken dus veel gebruik van het schermpje en het grote filmaanbod, want om het leeslampje aan te doen (dat best fel is), terwijl men om je heen ligt te slapen, is niet echt wat. Een lange zit, dit laatste traject, maar de ervaring is dat wanneer je je erop instelt het toch wel meevalt.

Op Schiphol is het even wachten op de bagage, maar dan kunnen we Peter weer in de armen sluiten. Hans heeft in het vliegtuig nauwelijks gegeten, dus hij stelt voor nog even iets te eten. Peter heeft overal aan gedacht en zelfs brood met kaas meegenomen. Heel lief, maar helaas zonder boter en z’n pa geeft dan toch de voorkeur aan een eenvoudige hamburger. ’s Morgens om ca. half 8, ach ja, waarom ook niet . Het is erg rustig op de weg, dus we zijn tegen 9 uur thuis. We kruipen nog maar even twee uurtjes het bed in, want die hooguit 3 uurtjes van vannacht is natuurlijk niet echt veel. Na een fijne douche zijn we er weer helemaal en komen de verhalen los.

Tja, dat was het dan. Nog een dagje vrij en dan gaan we weer aan de slag. Het zit er weer op. Vier weken Australië. Een prachtig land, met een schitterende natuur en bijzonder vriendelijke mensen. Een geweldig avontuur.
Iets om nooit te vergeten. Daar zullen ook de vele honderden foto’s en de film wel voor zorgen. We kunnen daar nu mee aan de slag om er iets tastbaars ‘voor later’ van te maken.
Een nieuwe uitdaging zullen we maar zeggen .

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl